Ara

Sessiz Çığlıklarım

Geride Kalanlar

Bir ses, bir yüz, bazense bir koku olabilir geride kalanlar. Bazense karanlık bir geçmiş, gerçek olmayan anılar kalır. Ne garip.

Featured post

Sen

Ah sen. Hiç bitmesini istemediğim acım. Beni büyüten, olgunlaştıran adam. Tarifi olmayan hisler yaşatan, acının en güzel halisin sen. Hayatımda gördüğüm en garip ve en özel adam. Zaafım, kıyamadığım, yenik düştüğüm adam. Doyamadığım, kalbime, ruhuma dokunan adam. Beni ruhuyla öpen adam. Beni ruhuyla kendine çeken adam. Aşktan üstün bir duyguyla bağlandığım adam… Sana hislerle baktım ben. Hissettiğim adam, iliklerime kadar üşüdüğüm adam. Yanındayken izlemekten kendimi alamadığım adam. Bana aşkın ne olduğunu öğreten adam. Ah sen. Hayatımın yarası. Bay gamzeli.

Sakın

Sakın bakma yüzüme. Ben de bakmıyorum artık yüzüne. Dayanamıyorum çünkü sana bakmaya. Sana her baktığımda yabancı bir adam görüyorum. Sanki sana hiç aşık olmamışım gibi. Yalvarıyorum gelme. Dayanamıyorum. Sakın. Sakın bakma bana, konuşma benimle. Dayanamıyorum. Yokluğuna o kadar alışmışım ki artık hissetmiyorum yokluğunu. Boşver sen gelme sakın. Sakın.

2.12

Zaman akıyor durmadan

Geçmiş tokat gibi çarpıyor yüzüme

Resmin bilmediğim bir şehir gibi

Çok uzak, yabancı geliyor.

Hüzün gelir geçer yüreğimden

Geçmişe dair ne varsa döktüm gözlerimden

Alışmak

Alışmak, çok iyi bir şey de değil zaten. Ama yine de alışıyor insan kimi şeylere. Misal acıya alışır insan. Eskisi kadar acımaz artık canı. O kadar normaldir ki acı onun için. Zaten ben alışkınım der. “Alışkınım”. Dünyanın en berbat kelimesidir bu. Alışmayın, siz alışmayın ey insanlar. Alışmak, ah alışmak sen nasıl bir şeysin. Alışmak, acının dayanılmaz şeklidir. Alışmayın.

Bitti

Tükenir bazen kelimeler

Yetmez hiçbir sözcük kalpteki efkarı anlatmaya

Dil lal olur, kalp paramparça

Biçaredir yalnızlık

Camdan sızan güneş ışığı üşütür içi

Temmuz birden  kasım olur

Maviler siyahla buluşur

Bulut ağlar

Ay bekler öylece

Gökyüzü zifiri karanlık

Sokak bomboş

Sessiz tüm evler

Sanki bütün şehir benim kalbimde

Taşıyorum dünyanın derdini omuzlarımda

Seni gördüğüm an ağırlaşıyor yüküm

Yük üstüne yük biniyor

Bütün insanlar aynı anda bakıyor yüzüme

Acım gün yüzüne çıkıyor

Sana baktığım zaman acılarım ağlıyor

Dayanamıyor kalbim

Sevilmemenin verdiği ızdıraba

Tüm çareler biçare oluyor birden

Seni hissettiğim zaman

Susuyor gece, ışıklar sönüyor

Ve seni karşılıyorum odama

“Karanlık Adam”

 

 

Bilmiyorum

Bilmiyorum nasıl birisin sen, günün nasıl geçer, neler seversin. Anımsamıyorum yüzünü, bilmiyorum kalbini. Bunları yazarken karanlıktan geçiyormuş gibi hissediyorum. Bana karanlığı anlatan, karanlığın en güzel hali olan adam. Ben seni intiharlar içinde sevdim. Bana hep intiharı hatırlattın. Acının beden bulmuş halisin sen. Bana hissettirdiğin, bana verdiğin tek şey acı oldu. Bıraktığın tek şey acı. Bilmiyorum işte bu acı geçti mi geçecek mi ben de bilmiyorum. Ama umudum var, gün gelecek seni gördüğüm zaman canım yanmayacak. Gün gelecek senin için gözlerim dolmayacak. O gün gelecek. Bıraktığın her acıyı dökeceğim denize. Dalgalar götürecek bilmediğim, uzak diyarlara. Yüzünü hatırlamadığım her gün ölmeyeceğim artık. Kendimden nefret edip iğrenmeyeceğim. Seni hatırlamak için uğraşmayacağım. Verdiğin her acıyı kalbimde parçalayıp derine gömeceğim. Sana söyleyemediğim her şeyi gökyüzüne fısıldayacağım. Bulutlarla beraber ağlayıp seni gecenin karanlığına gömeceğim. Hayatımdan gölgeni silip atacağım. Yokluğun artık canımı yakmayacak. Özlemeyeceğim, merak etmeyeceğim. Sormayacağım seni sevdiklerime. Beni hayal kırıklığına uğrattığın her anı düşünüp ağlamayacağım artık. Senin için ağlamayacağım, istesem de ağlayamıyorum ki çünkü senin için gözyaşım kalmadı artık. Eskidin, sıradanlaştı. Denedim seni yaşatmayı, çok uğraştım ama olmadı, başaramadım. Bu acıya daha fazla dayanamadı yüreğim. İçindeki seni öldürdü. Hiç olmamış gibi.Her ayrıntıda keşke dedi içinden. Sen başka diyarlardayken seni izleyen kalbim dayanamadı. İçinden defalarca intihar etti sessizce. Birçok kez öldü ama kimse fark etmedi. Sabah kalktığımda aklıma gelen ilk şey sen değilsin artık. Gece uyurken aklıma son gelen şey de sen değilsin. Sen benim “Hayatımın Yarası”sın. Hayatımın yarası oldun sen. Sen sessizce gittin, birden. Ben de sessizce ölüyorum işte. birden.

Kayıp

Kayıp yüzün

Kayıp sesin

Kayıp kokun

Kayıp onca anı

Kalbimin kuyusunda

Aklımın karanlığında

Delirir aklım

Kalbim karanlığa esir olur

Kayıp duygularım

Kayıp sen

Kayıp…

 

Şiir 1

Her hikaye aslında tam bitmez bakıldığı zaman. Ya yarım kalmıştır ya da bitmek zorundadır.  Andırır bir şiirin en acı veren dizesini. Her hikaye bir şiiri andırır. Yalnız tek bir farkla: Şiir içimizdeki hislerin kağıtla mürekkeple buluşmasıdır; hikaye ise hayalimizin kağıda dökülmüş halidir.

WordPress.com'da ücretsiz bir web sitesi ya da blog oluşturun.

Yukarı ↑